Rozdział 17
Jeśli z tego dokumentu zostanie jedna strona, niech to będzie ta: w czym Polska jest lepsza od średniej unijnej, w czym gorsza — i jak wygląda na tle świata.
Portret własny nie jest laurką ani aktem oskarżenia. Zestawione obok siebie: w rynku pracy, ubóstwie, długu publicznym, wykształceniu i bezpieczeństwie Polska jest dziś lepsza niż przeciętny kraj Unii — często znacznie; w badaniach i rozwoju, energii z OZE, deficycie, dzietności, mieszkaniach i zaufaniu społecznym — gorsza. Na tle świata pozostaje krajem spokojnym, bezpiecznym i szybko bogacącym się. Jego największe wyzwania są wewnętrzne: demografia, finanse publiczne i to, czy Polacy potrafią sobie nawzajem ufać.
Rys. 17.1
Wybrane wskaźniki Eurostatu, Polska vs UE27, 2024 (różne jednostki: % lub % PKB; dzietność pominięta — dzieci na kobietę 1,29 vs 1,46)
Rys. 17.2
To, z czego Polska może być dumna — w liczbach, nie przymiotnikach
Rys. 17.3
To, nad czym Polska musi pracować — również w liczbach
Jeden wykres, który streszcza cały dokument na danych z jednej tabeli Eurostatu. Polska wypada lepiej od Unii tam, gdzie liczy się praca, edukacja i finanse gospodarstw domowych; gorzej tam, gdzie liczy się inwestowanie w przyszłość — badania, czysta energia, dzieci — i dyscyplina finansów publicznych.
Kolejność nie jest przypadkowa: to dokładnie te obszary, w których nadrabianie zaległości wymaga dekad, nie kadencji.